Psychiatra

Psychiatra

Psychiatra to lekarz, który zajmuje się zapobieganiem, rozpoznawaniem i leczeniem problemów ze zdrowiem psychicznym. Musi brać pod uwagę wiele czynników wykraczających poza biologię i fizjologię człowieka – przy podejmowaniu leczenia musi uwzględniać między innymi uwarunkowania psychologiczne, społeczne, rodzinne itd. Jest to więc specjalista, który posiada szeroki zakres wiedzy zarówno medycznej, jak i psychologicznej.  W przypadku problemów zarówno ze zdrowiem psychicznym, jak i  fizycznym, pomoc lekarska jest zawsze niezwykle ważna. Jeśli zauważysz u siebie lub u bliskich niepokojące objawy, nietypowe zachowania czy problemy ze zdrowiem fizycznym o niewyjaśnionych przyczynach, skonsultuj się ze specjalistą. Pamiętaj – skorzystanie z porady psychiatrycznej nie wymaga skierowania. Niestety wielu pacjentów wstydzi się lub boi zasięgnąć porady specjalisty – wciąż nie radzimy sobie z otwartymi rozmowami na temat problemów psychicznych. Należy pamiętać, że ignorowanie kwestii związanych ze zdrowiem psychicznym może prowadzić do tragicznych konsekwencji, natomiast odpowiednio wczesne podjęcie leczenia pozwala na powrót do normalnego życia. Psychiatra czy psycholog? Psychiatra  jest lekarzem, który zajmuje się leczeniem zaburzeń i chorób psychicznych, często wspomagając się  farmakoterapią, ma więc możliwość przepisywania leków. Psycholog natomiast takiej możliwości nie ma. Również zajmuje się zjawiskami psychicznymi człowieka, ale pod nieco innym kątem, dodatkowo nie wszyscy psychologowie specjalizują się w terapii zaburzeń psychicznych. Zarówno psychiatra, jak i psycholog mogą prowadzić psychoterapię  – niezależnie jednak od tego, do którego specjalisty się zgłosisz, psycholog skieruje do psychiatry, jeśli uzna to za koniecznie i na odwrót. W Centrum Terapii PROMITIS oferujemy profesjonalną pomoc lekarzy psychiatrów w ramach konsultacji indywidualnych w przypadku: depresji, stresu, nerwic, choroby afektywnej, psychoz, uzależnień, problemów ze snem, bólów psychogennych, zaburzeń odżywiania, zaburzeń pamięci, otępienia, zaburzeń nerwicowych, schizofrenii, zaburzeń psychicznych u chorych somatycznie, zaburzeń psychicznych u osób w podeszłym wieku, i wielu innych.   Terapia psychiatryczna w uzasadnionych przypadkach wspomagana jest terapią psychologiczną, neurologiczną lub terapią EEG BIOFEEDBACK. Nasz psychiatra i psycholog udzielają porad również w języku angielskim oraz w języku hiszpańskim. Oferujemy również wizyty domowe   Psychiatra w Warszawie ul. Garibaldiego 4 (przy Rondzie Wiatraczna) Praga Południe ul. Śmiała 22 (przy METRO Dworzec Gdański) Żoliborz ul. Rembielińska 20 lok. 157 (budynek Galerii Rembielińska) Targówek e-mail: biuro@centrum-terapii.pl tel.: 791 769 069 W celu zasięgnięcia szczegółowych danych kontaktowych (kompletne adresy, telefony do poszczególnych placówek), związanych z zagadnieniem: psychiatra Warszawa i pozostałymi, zapraszamy do działu kontakt Posiadamy też placówki w innych miastach Polski Psychiatra w Krakowie i we Wrocławiu Kraków: ul. Grottgera 1 lok. 3 Wrocław: ul. Kościuszki 108 a...

Czytaj więcej...

Depresja

Depresja jest stanem psychicznym, w którym chory ma głębokie poczucie braku sensu życia i postrzega świat w szarych barwach, czuje się ”pusty”, nic mu się nie chce, na nic nie ma sił, ma poczucie, że jest wszystkiemu winien. Depresja zwykle rozwija się wolno i niepostrzeżenie. Stopniowo obniża się nastrój, człowiek staje się coraz mniej aktywny, niechętnie nawiązuje kontakt z otoczeniem. Najczęściej unika innych, zamyka się w sobie, szuka samotności.   Depresji towarzyszą objawy: smutek lub ”uczucie pustki” zaburzenia snu poczucie zmęczenia ospałość zaburzenia apetytu trudności z jasnym myśleniem, skupieniem uwagi, podejmowaniem decyzji utrata zainteresowania dla zajęć, które kiedyś sprawiały przyjemność lęk i/lub ataki paniki obsesyjne drążenie bolesnych doświadczeń i myśli urojenia prześladowcze urojenia winy samoobwinianie wyolbrzymianie problemów poczucie winy i bezradności obniżone poczucie własnej wartości brak nadziei, niepokój i/lub drażliwość myśli o śmierci lub samobójstwie Przy objawach depresji utrzymujących się powyżej dwóch tygodni, najlepiej zgłosić się do lekarza psychiatry. Depresja jest chorobą, którą można wyleczyć, skrócić jej przebieg i objawy przez zażywanie odpowiednio dobranych leków przeciwdepresyjnych i psychoterapii. Leczenie depresji polega na właściwym rozpoznaniu i ocenie głębokości depresji, a następnie ustaleniu właściwej terapii. Objawy depresji zmniejszają się zazwyczaj w ciągu kilku tygodni. Nieodpowiednio leczona depresja prowadzi do uzależnień, najczęściej od alkoholu, leków uspakajających, nasennych lub przeciwbólowych. Negatywnym skutkiem jest zaburzone funkcjonowanie w społeczeństwie, a zwłaszcza w rodzinie, zaburzenia związane z działaniem organizmu, czyli choroby układu krążenia, pokarmowego, infekcje i nowotwory. Najważniejsze w terapii depresji, to mówić o chorobie otwarcie, nie zamykać się w sobie, szukać pomocy u lekarza psychiatry. Należy pamiętać, że depresja choć dotyka coraz więcej osób, często aktywnych i pełnych życia, nie jest wyrokiem – możliwe jest skuteczne leczenie depresji....

Czytaj więcej...

Nerwica

Zaburzenia nerwicowe to szeroka kategoria zaburzeń psychicznych, do których należą między innymi fobie, zaburzenia lękowe oraz zaburzenia związane z przystosowaniem się. Ich przyczyny to najczęściej kombinacja wymagań społecznych, traumatycznych przeżyć oraz czynników biologicznych. Przyczyny nerwicy są złożone, tkwią w samym człowieku, mogą to być m. in. problemy rodzinne, szkolne, zawodowe, środowiskowe. Wśród nich są np. zjawiska patologiczne w otoczeniu pacjenta, deficyt opieki rodzicielskiej, traumatyczne wydarzenia, nieodreagowane urazy czy nieuświadomione konflikty wewnętrzne, dysonans pomiędzy możliwościami danej osoby a jej dążeniami, jej zamierzeniami a oczekiwaniami ze strony społeczeństwa. Nerwica doskwiera często ludziom poddawanym presji i tym, którzy nie potrafią sobie radzić z takimi sytuacjami. Związane jest to z indywidualną wrażliwością na działanie stresów, mniejszą odpornością na trudności życiowe, wczesnodziecięcymi doświadczeniami, które pozostawiły bolesne wspomnienia. Zaburzenia nerwicowe przejawiają się w sferach postrzegania, przeżywania, myślenia, zachowania. Objawy towarzyszące nerwicom to: zaburzenia somatyczne (bóle głowy, żołądka, serca, drżenie kończyn, drżenie ciała, parcie na pęcherz moczowy, zaburzenia wzroku, słuchu, równowagi, zaburzenia seksualne, nadmierne pocenie się, czerwienienie), nieprawidłowości w zakresie funkcji poznawczych (problemy z koncentracją, natręctwa ruchowe, osłabienie pamięci), zaburzenia emocji (lęki, apatia, poirytowanie, rozchwianie emocjonalne, przygnębienie, zaburzenia snu, znużenie, wybuchowość). Osoby z zaburzeniami nerwicowymi charakteryzuje: podwyższony poziom niepokoju niski próg frustracji zawyżone aspiracje skupienie na sobie poczucie mniejszej wartości brak akceptacji siebie poczucie krzywdy niechęć do samoanalizy lęk przed oceną trudności w relacjach z innymi ludźmi Nerwice leczy się objawowo, przede wszystkim farmakologicznie: farmaceutyki łagodzą objawy nerwicowe, są przydatne zwłaszcza w trudnych sytuacjach życiowych, stanowią również pomoc przy działaniach psychoterapeutycznych. W przypadku dłużej utrzymujących się objawów warto poddać się psychoterapii. Odpowiednio przeprowadzona umożliwia rozpoznanie przez pacjenta przyczyn zachowań nerwicowych i konstruowanie nowych form funkcjonowania, pozwala wrócić do równowagi psychicznej, odzyskać spokój, wiarę w siebie i w ludzi oraz poczucie większych możliwości życiowych. Działania psychoterapeutyczne mają na celu nauczenie  nowych wzorców reagowania i pozbycia się zaburzeń percepcji. Świadomość przyczyn pojawienia się nerwic zmienia stosunek do własnych doświadczeń i umożliwia na nowo rozpoznanie swych mocnych i słabych stron oraz poczucia większych możliwości życiowych. Możemy skutecznie pomóc odzyskać równowagę emocjonalną....

Czytaj więcej...

Fobie

Fobia, panika to nieuzasadniony, irracjonalny lęk przed różnymi określonymi sytuacjami, zjawiskami, przedmiotami, niewspółmierny do przyczyny i konkretnego niebezpieczeństwa, utrudniający funkcjonowanie w społeczeństwie. Fobie nikogo nie omijają, prawie każdy czegoś się obawia, ale większość potrafi ten lęk przezwyciężyć. U niektórych osób strach jest tak silny, że nie są w stanie z nim żyć. Nawet jeśli fobia przyjmuje bardzo ostrą formę, można ją całkowicie wyleczyć. Nie jest to choroba, lecz zaburzenie nerwowe odczuwane jako nieuzasadniony, irracjonalny lęk przed daną sytuacją, rzeczą, drugim człowiekiem. Fobia zazwyczaj wiąże się z objawami psychosomatycznymi, np. przyspieszone bicie serca, suchość w ustach.  Przyczyną fobii mogą być doświadczenia z dzieciństwa, a nawet z okresu prenatalnego. Zdiagnozowano ponad 200 rodzajów fobii, najczęstsze fobie: aerofobia – lęk przed powietrzem, lataniem samolotem agorafobia – lęk przed otwartą przestrzenią, lęk przestrzeni akrofobia – obawa przed miejscami wysoko położonymi, lęk wysokości arachnofobia – obawa przed pająkami arsonfobia – obawa przed ogniem bakteriofobia – obawa przed bakteriami demonofobia – obawa przed demonami, diabłami, czartami homofobia – wstręt przed osobami homoseksualnymi hydrofobia – obawa przed wodą klaustrofobia – obawa przed ciasnym lub zamkniętym pomieszczeniem ksenofobia – obawa przed obcymi ludźmi kynofobia (dogofobia) – obawa przed psami afobia (agateofobia, dementofobia) – obawa przed chorobą psychiczną mikrofobia – obawa przed zarazkami, bakteriami i wirusami monofobia – obawa przed samotnością neofobia – obawa przed zmianą, postęp emnozofobia – obawa przed chorobą nyktofobia – obawa przed ciemnością i mrokiem. Problemem są też fobie społeczne, które mogą doprowadzić do izolacji i depresji, takie jak: unikanie wystąpień publicznych, kontaktu z płcią przeciwną, unikanie obcych. Zazwyczaj takie osoby mają problemy ze znalezieniem pracy, są gorzej wykształcone, mniej zarabiają, żyją samotnie.Terapia fobii  jest bardzo skuteczna i pozwala wyleczyć pacjenta z najtrudniejszych...

Czytaj więcej...

Schizofrenia

Schizofrenia jest chorobą wielosystemową, definiuje się jako psychozę objawiającą się zaburzeniami postrzegania, bądź wyrażania rzeczywistości. Objawiają się one jako omamy słuchowe, nieprawidłowości w zakresie mówienia, halucynacje, urojenia, lęk lub zaburzenia myślenia. W dalszym etapie rozwoju choroby pojawiają się objawy: wycofanie z życia, ograniczenie inicjatywy, spłycenie emocji. Pacjenci ze schizofrenią często wycofują się z życia społecznego, mają problemy w kontaktach z otoczeniem, źle funkcjonują w warunkach stresu. Pojawiają się także zaburzenia myślenia, które utrudniają pracę bądź naukę. Objawy predysponujące do wystąpienia schizofrenii często widoczne są już w dzieciństwie. Wczesne sygnały ostrzegawcze schizofrenii to: wycofanie, niechęć do spędzania czasu z rówieśnikami utrata pamięci – zapominanie zaburzenia percepcji związana z rozmiarami, kolorami objawy paranoi: przekonanie, że wszyscy o tobie plotkują i robią różne rzeczy przeciwko/za twoimi plecami nadmierne zainteresowanie religią, filozofią, okultyzmem niespójne, nielogiczne lub irracjonalne argumenty łatwość rozpraszania się, trudności z koncentracją depresja agresja, rozdrażnienie, lęk, drżenie glosu, drżenie rąk brak aktywności zaburzenia snu, odżywiania nie dbanie o higienę osobistą urojenia Na przebieg choroby ma wpływ rodzaj podjętego leczenia, współpraca chorego oraz stosunek jego otoczenia i rodziny. Wyróżniamy schizofrenię paranoidalną, która objawia się wieloaspektowym i wielopłaszczyznowym systemem urojeń i halucynacjami. Towarzyszą jej często: niska samoocena, utrata sensu życia, poczucie wyobcowania, bezradności, osamotnienia, niski stopień przystosowania społecznego, otępienie, niespójność myślenia. Leczenie schizofrenii obejmuje: farmakoterapię, psychoterapię i socjoterapię. Celem terapii jest zminimalizowanie objawów choroby, poprawienie samooceny pacjenta, jego funkcjonowania w społeczeństwie i świadomości choroby. Terapia schizofrenii w znacznym stopniu polepsza jakość życia pacjentów. Schizofrenia znacząco wpływa na całe środowisko osoby chorej, dlatego też terapii zazwyczaj  poddawani są nie tylko pacjenci, ale i ich otoczenie: rodzina...

Czytaj więcej...

Test na depresję

Test składa się z 21 pytań. Dla każdego pytania należy zaznaczyć jedną z czterech możliwych odpowiedzi. Odpowiedzi punktowane są od 0 do 3 punktów. Badany powinien wybrać tę odpowiedź, która według niego najlepiej opisuje jego stan w ciągu ostatnich 30 dni.

Czytaj więcej...

Bezsenność

Bezsenność, choroba cywilizacyjna, która występuje na tle nerwicowym i psychicznym, może być spowodowana lękiem, bólem, zaburzeniami emocjonalnymi, zaburzeniami oddechowymi, stosowaniem środków pobudzających, odstawieniem leków uspokajających, złą higieną snu i zaburzeniami snu, depresją, fobią, starzeniem się organizmu – zmniejszenie ilości produkowanej przez organizm melatoniny, jak również czynnikami środowiskowymi. Długotrwały problem ze snem może mieć negatywny wpływ na wiele czynności organizmu. Powoduje ciągły stan zmęczenia, poddenerwowania, rozdrażnienia, spadek koncentracji, zły nastrój, obniżenie jakości życia. Sen decyduje o regeneracji sił i regulowaniu naszego organizmu. Dobry sen  zapewnia więcej energii od samego rana i brak problemu zmęczenia w ciągu dnia, dlatego też nie należy go lekceważyć. Przyczynami bezsenności mogą być problemy psychiczne:  zaburzenia lękowe i depresja, jak również stres, nawarstwione problemy czy traumatyczne wydarzenia. Początek to utrzymujący się stan zmęczenia i problemy z nastrojem (chwiejność), ale także kłopoty z koncentracją, zaburzenia pamięci i senność w ciągu dnia. Przy bezsenności trwającej dłużej niż kilka tygodni niezbędna jest wizyta u specjalisty. Bezsenność przewlekła traktowana jest jako choroba, która wycieńcza i niszczy organizm. Bezsenność czterokrotnie zwiększa szansę na wystąpienie choroby niedokrwiennej serca i chorób psychosomatycznych, dlatego nie należy  lekceważyć pierwszych objawów. Leczenie bezsenności to po pierwsze – leczenie przyczynowe, opierające się na usunięciu przyczyny oraz na leczeniu wywołujących schorzeń somatycznych i psychicznych, leczenie objawowe – to właściwa higiena snu oraz leczenie farmakologiczne – podawanie leków, które mają zapobiec występowaniu tego...

Czytaj więcej...

Choroba afektywna dwubiegunowa

Choroba afektywna dwubiegunowa (psychoza maniakalno-depresyjna) – brak równowagi organizmu. Na jednym biegunie cyklu jest depresja, czyli stan głębokiego smutku, na drugim mania, czyli stan niekon­trolowanego podniecenia – pacjentów rozsadza energia, są radośni i gadatliwi. Potrzebują nie­wiele snu, żywią przekonanie o swoich niezwy­kłych zdolnościach i ukrytych dotychczas talentach, przeżywaniu ekstremalnych nastrojów, euforii, poczucia siły, mają nierzeczywiste wizje na temat samych siebie, władzy, czy miłości. Wielu chorym towarzyszy poczucie niestabilności psychiki, zmienność nastrojów, myśli i podstawowej wewnętrznej siły. Może to skutkować brakiem zaufania do siebie , do własnych ocen i decyzji. Choroba w większości ujawnia się w dzieciństwie i w okresie dorastania. Pierwszy epizod choroby może objawić się depresją, subdepresją, manią bądź tzw stanem mieszanym. Choroba afektywna jest choroba trwającą całe życie o bardzo różnym przebiegu na poszczególnych etapach oraz nawrotach choroby. Choroba ma najczęściej przebieg okresowy: kilkumiesięczne epizody depresji lub manii przedzielone są okresami normalizacji nastroju (reemisji choroby) lub naprzemiennie występują fazy depresji i hypo­manii, kiedy okresy chorobowe bezpośrednio przechodzą jeden w drugi. Leczenie choroby dwubiegunowej polega na kura­cji stabilizatorami nastroju, działającymi na oba bieguny zaburzenia. Efekt tera­peutyczny zazwyczaj jest widoczny dopiero po kilku tygodniach, u większości chorych uzyskuje się po­prawę stanu psychicznego stosując jeden lek, a częściej kilka. Leczenie skraca długość epizodu maniakalnego przeciętnie o połowę oraz zmniejsza prawdopodobieństwo nawrotów choroby. Zapobiegawczo stabilizatory nastroju chronią przed jego niepożądanymi wahaniami (częściowo lub całkowicie) przez wiele lat, a czasami do końca życia, choć najczęściej jest to związane z potrzebą nieustannego leczenia...

Czytaj więcej...