Diagnozy

Diagnoza gotowości szkolnej

Dobry start w szkole jest niezwykle ważny dla rozwoju każdego dziecka. Jeśli jego psychiczny i fizyczny rozwój świadczy o gotowości do podjęcia nauki, wówczas bez trudu i z radością opanowuje podstawy edukacji. Może bez przeszkód rozwijać swój intelektualny i osobowościowy potencjał. Istnieją wszelkie podstawy, by zakładać, że takie dziecko ma wielką szansę na to, by w przyszłości osiągnąć sukcesy edukacyjne, zawodowe i osobiste na miarę swoich wrodzonych możliwości. Nie można jednak zapominać, że gotowość do podjęcia nauki szkolnej nie jest czymś, co dziecko osiąga automatycznie w pewnym wieku. Uzależnione jest to od wielu czynników, takich jak np. wrodzone możliwości dziecka oraz umiejętności zdobyte w procesie socjalizacji i wychowania rodzinnego i przedszkolnego. Badania prowadzone w Polsce pokazują, że co trzecie dziecko na początku nauki w szkole nie jest do niej jeszcze gotowe. Część z nich w sposób naturalny przezwycięża trudności, jeśli jednak braki i opóźnienia rozwojowe dziecka są zbyt duże i dotyczą wielu sfer, mogą stać się przyczyną późniejszych kłopotów i trudności i to nie tylko w dziedzinie nauki.   Dojrzałość szkolna (gotowość do podjęcia nauki) to taki moment w rozwoju dziecka, kiedy występuję zainteresowanie dziecka uczeniem się, chęć bycia uczonym i samodzielnego uczenia się, kontynuowanie zainteresowania pomimo trudności i niepowodzeń, osiąganie postępów w uczeniu się (za E.B. Hurlock). Postępowanie diagnostyczne w przypadku gotowości szkolnej powinno mieć charakter interdyscyplinarny, obejmujący diagnozę pedagogiczną, psychologiczną, medyczną i logopedyczną.  Diagnoza gotowości szkolnej obejmuje: wywiad z rodzicami; analizę opinii logopedycznej i pediatrycznej; badanie pedagogiczne i psychologiczne; analizę funkcjonowania dziecka pod kątem psychomotoryki, percepcji, sfery poznawczej i mowy, emocji i funkcjonowania społecznego; wydanie opinii respektowanej przez szkoły.   Diagnoza gotowości szkolnej w Warszawie ul. Garibaldiego 4 (przy Rondzie Wiatraczna) Praga Południe ul. Śmiała 22 (przy METRO Dworzec Gdański) Żoliborz ul. Poborzańska 8, lokal użytkowy nr 1, 03-368 Warszawa (na tyłach Galerii Rembielińskiej) e-mail: biuro@centrum-terapii.pl tel.: 791 769 069 Diagnoza gotowości szkolnej we Wrocławiu Wrocław: ul. Kościuszki 108 a lok.11 wroclaw@centrum-terapii.pl tel.: 534 953 976 Diagnoza gotowości szkolnej w Krakowie Kraków: ul. Grottgera 1 lok. 3 krakow@centrum-terapii.pl tel.: 791 765...

Czytaj więcej...

Diagnoza funkcjonalna

Diagnoza funkcjonalna (badanie profilu psychoedukacyjnego) ma na celu określenie poziomu funkcjonowania dziecka w poszczególnych sferach rozwojowych. Określa mocne i słabe strony dziecka, wskazuje deficyty oraz potencjał rozwojowy. Doskonale nadaje się do konstruowania programów terapeutycznych dla dzieci wymagających wspomagania rozwoju. Diagnoza ta posiada wystandaryzowane pomoce do badania i precyzyjnie sformułowane pytania. Wszystkie części diagnozy posiadają odpowiednie formularze do wykreślania profilu rozwoju. Diagnoza PEP-R opiera się na założeniu Lwa Wygotskiego o tzw. sferze najbliższego rozwoju. Określa ona, czego dziecko jest w stanie się nauczyć w najbliższym czasie. Są to umiejętności, które dziecko obecnie wykonuje z pomocą osoby dorosłej, po demonstracji lub z podpowiedzią. W tej właśnie sferze mieszczą się potencjalne możliwości dziecka, które po zdiagnozowaniu wykorzystuje się w pracy terapeutyczno – edukacyjnej. Profil Psychoedukacyjny (PEP-R) zawiera 174 zadania, ocenia poziom rozwoju dziecka w 7 sferach Skali Rozwoju: naśladowanie, percepcja, motoryka mała, motoryka duża, koordynacja wzrokowo – ruchowa, funkcje poznawcze, komunikacja (mowa bierna i czynna). Umożliwia także diagnozę zachowań dziecka ( Skala Zachowań ) tzn.: nawiązywanie kontaktów, zainteresowanie zabawą i przedmiotami, reakcję na bodźce i mowę. Mając tak szczegółową diagnozę można usprawniać każdą funkcję od takiego poziomu, na jakim funkcjonuje dziecko. Wyniki uzyskane w teście PEP-R wykorzystywane są do konstruowania indywidualnych programów edukacyjno – terapeutycznych dla dzieci w wieku od 6 miesięcy do 7 lat. Można go również stosować u dzieci do 12 roku życia, jeżeli pewne funkcje są na poziomie niższym niż 7 lat. Na proces diagnostyczny składają się następujące procedury: wywiad z rodzicami obserwacja swobodnej zabawy dziecka z rodzicami obserwacja kierowana dziecka (od 2 do 4 spotkań) przekazanie wyników diagnozy w formie omówienia Po zakończeniu procesu diagnostycznego rodzic otrzymuje szczegółowy  raport z przeprowadzonego...

Czytaj więcej...

Diagnoza dysleksji

Dysleksja rozwojowa to termin określający zespół specyficznych trudności w uczeniu się czytania i pisania. Trudności w czytaniu i pisaniu mogą przejawiać się w formie: Dysleksji, czyli specyficznych trudności w nauce czytania, którym często towarzyszą trudności w pisaniu, Dysgrafii, czyli trudności w opanowaniu pożądanego poziomu graficznego pisma, Dysortografii, czyli specyficznych trudności z opanowaniem poprawnej pisowni. Stwierdzenie dysleksji rozwojowej wymaga przeprowadzenia badań diagnostycznych w tym: badania psychologicznego oraz pedagogicznego. Badanie psychologicznepozwala ocenić poziom sprawności intelektualnej. Bada się poziom rozwoju poszczególnych funkcji poznawczych w tym: zdolność koncentracji uwagi, pamięci, spostrzegania wzrokowego i słuchowego, funkcji językowych, sprawności ruchowej rąk. Na podstawie badania, szczegółowej analizy danych z wywiadu przeprowadzonego z rodzicem, obserwacji oraz rozmowy z dzieckiem, określa się jego mocne strony oraz funkcje, które rozwijają się nieprawidłowo. W badaniu pedagogicznym ustala się występowanie trudności w czytaniu i pisaniu. Analizuje się błędy i rodzaj trudności, ustala stopień znajomości zasad ortografii oraz ich praktycznego zastosowania. W razie konieczności, prosi się rodziców o poszerzenie badań o konsultację u lekarza okulisty, laryngologa lub foniatry, aby wykluczyć wadę wzroku lub słuchu. Na podstawie diagnozy trudności szkolnych dale się dziecku zalecenia do pracy oraz propozycje ćwiczeń, które pomogą w przezwyciężeniu...

Czytaj więcej...

Diagnoza ADHD

Diagnozę ADHD/ADD w całości przeprowadza psycholog. Objawy ADHD, czyli zespołu nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi, jakie można zaobserwować to: Zaburzenia koncentracji, Nadmierna ruchliwość, Nadmierna impulsywność. Wymienione wyżej objawy muszą utrudniać codzienne funkcjonowanie dziecka.   ADD to bardzo podobna jednostka chorobowa. W objawach występuje  problem ze skupieniem uwagi, brak jest natomiast objawu nadmiernej nadruchliwości dziecka. Często mylnie uznaje się te dzieci za zamknięte w sobie i nie nadające się do pracy w grupie.   Diagnoza odbywa się w trakcie trzech-czterech spotkań, które obejmują: pogłębiony wywiad z rodzicami; badanie pedagogiczne i psychologiczne dziecka z użyciem testów psychologicznych; pomiar nasilenia objawów zaburzeń uwagi, nadruchliwości i impulsywności; ocena wpływu na funkcjonowanie; ocena czasu trwania objawów; wykluczenie zaburzeń o podobnym obrazie klinicznym;   Przed rozpoczęciem diagnozy należy wykonać badanie EEG i uzyskać opinię o funkcjonowaniu dziecka od jego wychowawcy/nauczyciela. Diagnoza kończy się przekazaniem rodzicom rozpoznania wraz z zaleceniami do domu i...

Czytaj więcej...

Diagnoza autyzmu

Diagnoza autyzmu i zespołu Aspergera ma na celu określenie charakteru zaburzeń ze spektrum autystycznego lub ich wykluczenie. W naszych placówkach przeprowadzana jest w oparciu o standard MAA (Multi-Agency Assessment). Jest to diagnoza zespołowa, wielospecjalistyczna. Zespół diagnostyczny stanowią: lekarz psychiatra, psycholog pedagog specjalny/logopeda z doświadczeniem w terapii osób z zaburzeniami ze spektrum autyzmu.   Procedura diagnostyczna jest długotrwała, wieloetapowa i bardzo pracochłonna, gdyż uwzględnia wszystkie sfery rozwoju dziecka. Niezmiernie istotne jest by oceny diagnostycznej dokonywał zespół wielospecjalistyczny.   Na proces diagnozy autyzmu i zespołu Aspergera składa się: wywiad z rodzicami – pierwsze spotkanie rodziców z diagnostą, mające pomóc ustalić, jak do tej pory przebiegał rozwój dziecka . Pytania zadawane podczas wywiadu odnoszą się zarówno do rozwoju fizycznego, komunikacji i zabawy, jak również relacji społecznych. Wywiad kliniczny ma charakter ustrukturalizowanej rozmowy i powinien być przeprowadzany pod nieobecność dziecka. analiza dokumentacji medycznej i psychologicznej dziecka – bardzo ważne jest by rodzice dostarczyli możliwie najobszerniejszą dokumentację medyczną, pedagogiczną, psychologiczną oraz  materiały video zawierające nagrania niepokojących zachowań dziecka. W oparciu o nie zespół diagnostyczny dokonuje analizy niezbędnej na dalszym etapie badania dziecka. I obserwacja kierowana dziecka – jest to obserwacja pod kątem kryteriów diagnostycznych prowadzona przez psychologa oraz pedagoga specjalnego. Podczas obserwacji przeprowadza się próby dotyczące funkcjonowania poznawczego i komunikacyjnego dziecka oraz rozwoju zabawy. W miarę możliwości obserwacja powinna zostać przeprowadzona w ciągu jednej wizyty, ewentualnie może zostać podzielona na dwa krótsze spotkania. badanie lekarskie (psychiatryczne) – dalszym etapem jest spotkanie dziecka z doświadczonym w pracy z osobami z zaburzeniami rozwoju ze spektrum autyzmu lekarzem psychiatrą. Podczas tego spotkania ocenia się również stan somatyczny. Lekarz może zasugerować potrzebę uzupełnienia badań oraz dodatkowych konsultacji (badania neurologiczne, genetyczne, metaboliczne, okulistyczne, audiologiczne itd.). II obserwacja kierowana dziecka – to kolejne spotkanie z psychologiem lub pedagogiem, zazwyczaj odbywają się w połączeniu z diagnozą psychiatryczną. uzupełnienie niezbędnych arkuszy, omówienie wniosków – na tym etapie zespół diagnostyczny opracowuje pisemną opinię, uzupełnia diagnozę o opis poszczególnych objawów kryterialnych występujących lub niewystępujących u dziecka. przekazanie rozpoznania – podczas tego spotkania z rodzicami psycholog omawia wyniki poczynionych obserwacji,  informuje o możliwościach dalszego postępowania terapeutycznego, a także wyjaśnia wszelkie...

Czytaj więcej...