Choroba afektywna dwubiegunowa

 

Choroba afektywna dwubiegunowa (psychoza maniakalno-depresyjna) – brak równowagi organizmu. Na jednym biegunie cyklu jest depresja, czyli stan głębokiego smutku, na drugim mania, czyli stan niekon­trolowanego podniecenia – pacjentów rozsadza energia, są radośni i gadatliwi. Potrzebują nie­wiele snu, żywią przekonanie o swoich niezwy­kłych zdolnościach i ukrytych dotychczas talentach, przeżywaniu ekstremalnych nastrojów, euforii, poczucia siły, mają nierzeczywiste wizje na temat samych siebie, władzy, czy miłości. Wielu chorym towarzyszy poczucie niestabilności psychiki, zmienność nastrojów, myśli i podstawowej wewnętrznej siły. Może to skutkować brakiem zaufania do siebie , do własnych ocen i decyzji.

Choroba w większości ujawnia się w dzieciństwie i w okresie dorastania. Pierwszy epizod choroby może objawić się depresją, subdepresją, manią bądź tzw stanem mieszanym.
Choroba afektywna jest choroba trwającą całe życie o bardzo różnym przebiegu na poszczególnych etapach oraz nawrotach choroby.

Choroba ma najczęściej przebieg okresowy: kilkumiesięczne epizody depresji lub manii przedzielone są okresami normalizacji nastroju (reemisji choroby) lub naprzemiennie występują fazy depresji i hypo­manii, kiedy okresy chorobowe bezpośrednio przechodzą jeden w drugi.

Leczenie choroby dwubiegunowej polega na kura­cji stabilizatorami nastroju, działającymi na oba bieguny zaburzenia. Efekt tera­peutyczny zazwyczaj jest widoczny dopiero po kilku tygodniach, u większości chorych uzyskuje się po­prawę stanu psychicznego stosując jeden lek, a częściej kilka. Leczenie skraca długość epizodu maniakalnego przeciętnie o połowę oraz zmniejsza prawdopodobieństwo nawrotów choroby. Zapobiegawczo stabilizatory nastroju chronią przed jego niepożądanymi wahaniami (częściowo lub całkowicie) przez wiele lat, a czasami do końca życia, choć najczęściej jest to związane z potrzebą nieustannego leczenia profilaktycznego.